Drapieżniki w mętnej wodzie. O patologiach polskiego rynku książki i jak z nimi walczyć [MIŁOSZEWSKI]

Ewa Koza, OKO.press: „A ty nie masz na co pieniędzy wydawać?” – zapytała z oburzeniem kobieta, którą poznałam na zajęciach sportowych. Podzieliłam się z nią informacją, że rzadko wypożyczam książki, a zwykle je kupuję. Myślę, że jej reakcja dobrze oddaje to, jak książka jest społecznie postrzegana. Za obiad musisz zapłacić, deseru też nie wypożyczysz. Samochód – owszem, ale solidnie za to zapłacisz. Za książkę nie musisz płacić, nawet symbolicznie. Ona jest, stoi na półce bibliotecznej i czeka – dostępna dla każdego, pięknie zdefiniowana jako dobro narodowe, które ma zaspokajać potrzeby społeczeństwa. Niestety, pominięto w tej koncepcji potrzeby materialne osoby, która tę książkę napisała. Jak to wygląda oczami pisarza z dwudziestoletnim stażem?

Zygmunt Miłoszewski*: Tak, literatura jest dobrem narodowym – promuje naszą kulturę i spaja tożsamość. Nie bez powodu dzieci mają kilka lekcji języka polskiego w tygodniu i obowiązek czytania lektur.

Polszczyzna pozwoliła nam przetrwać w ciężkich chwilach, pozwala opowiadać o sobie teraz i sięgać w przyszłość. Nie tylko jako artysta, ale również jako obywatel uważam, że kultura narodowa jest spoiwem patriotyzmu. Wierzę w dyplomację kulturalną – nasza sztuka o nas świadczy i promuje nasz naród.