Patryk Jaki w programie #RZECZoPOLITYCE zadeklarował, że popiera wprowadzenie kary śmierci, m.in. za terroryzm. I ma rację twierdząc, że kościół katolicki taką karę dopuszcza


Ja chcę powiedzieć, że Katechizm Kościoła Katolickiego dopuszcza karę śmierci.

Patryk Jaki, #RZECZoPOLITYCE - 19/07/2016

fot. Przemek Wierzchowski / Agencja Gazeta


Częściowo prawda. Kościół dopuszcza karę śmierci, ale z zastrzeżeniami.


2267 Kiedy tożsamość i odpowiedzialność winowajcy są w pełni udowodnione, tradycyjne nauczanie Kościoła nie wyklucza zastosowania kary śmierci, jeśli jest ona jedynym dostępnym sposobem skutecznej ochrony ludzkiego życia przed niesprawiedliwym napastnikiem”.

I dalej: „Jeżeli jednak środki bezkrwawe wystarczą do obrony i zachowania bezpieczeństwa osób przed napastnikiem, władza powinna ograniczyć się do tych środków, ponieważ są bardziej zgodne z konkretnymi uwarunkowaniami dobra wspólnego i bardziej odpowiadają godności osoby ludzkiej”.

Katechizm Kościoła Katolickiego został wydany w 1992 r., a w 1998 r. zostały wprowadzone poprawki m.in. w części dotyczącej kary śmierci. Na ich zmianę wpłynęła napisana przez Jana Pawła II w 1995 r. encyklika „Evangelium vitae”, w której papież opowiada się zdecydowanie przeciwko karze śmierci. Artykuł 2267 został uzupełniony o warunek pełnego udowodnienia winy oraz o fragment:

„Istotnie dzisiaj, biorąc pod uwagę możliwości, jakimi dysponuje państwo, aby skutecznie ukarać zbrodnię i unieszkodliwić tego, kto ją popełnił, nie odbierając mu ostatecznie możliwości skruchy, przypadki absolutnej konieczności usunięcia winowajcy są bardzo rzadkie, a być może już nie zdarzają się wcale”.

  • Jan Paweł II o karze śmierci

    56. W tej perspektywie należy też rozpatrywać problem kary śmierci. Zarówno w Kościele, jak i w społeczności cywilnej oraz powszechnej zgłasza się postulat jak najbardziej ograniczonego jej stosowania albo wręcz całkowitego zniesienia. Problem ten należy umieścić w kontekście sprawiedliwości karnej, która winna coraz bardziej odpowiadać godności człowieka, a tym samym — w ostatecznej analizie — zamysłowi Boga względem człowieka i społeczeństwa. Istotnie, kara wymierzana przez społeczeństwo ma przede wszystkim na celu „naprawienie nieporządku wywołanego przez wykroczenie”. Władza publiczna powinna przeciwdziałać naruszaniu praw osobowych i społecznych, wymierzając sprawcy odpowiednią do przestępstwa karę, jako warunek odzyskania prawa do korzystania z własnej wolności. W ten sposób władza osiąga także cel, jakim jest obrona ładu publicznego i bezpieczeństwa osób, a dla samego przestępcy kara stanowi bodziec i pomoc do poprawy oraz wynagrodzenia za winy.

    Jest oczywiste, że aby osiągnąć wszystkie te cele, wymiar i jakość kary powinny być dokładnie rozważone i ocenione, i nie powinny sięgać do najwyższego wymiaru, czyli do odebrania życia przestępcy, poza przypadkami absolutnej konieczności, to znaczy gdy nie ma innych sposobów obrony społeczeństwa. Dzisiaj jednak, dzięki coraz lepszej organizacji instytucji penitencjarnych, takie przypadki są bardzo rzadkie, a być może już nie zdarzają się wcale.

    W każdym razie pozostaje w mocy zasada wskazana przez nowy Katechizm Kościoła Katolickiego: „Jeśli środki bezkrwawe wystarczają do obrony życia ludzkiego przed napastnikiem i do ochrony porządku publicznego oraz bezpieczeństwa osób, władza powinna stosować te środki, gdyż są bardziej zgodne z konkretnymi uwarunkowaniami dobra wspólnego i bardziej odpowiadają godności osoby ludzkiej”

Z artykułu 2266 usunięto nieprecyzyjne określenie „nie wykluczając kary śmierci w przypadkach najwyższej wagi”. Zamiast tego Kościół podkreśla, że kara śmierci jest ostatecznością w przypadku, gdy winowajca nie może zostać unieszkodliwiony w inny, bezkrwawy sposób.

Ogólne przesłanie pozostaje zatem niezmienne: kara śmierci jest dopuszczalna. Z tym, że mocniej podkreśla się konieczność szukania innych rozwiązań.

Nadal jednak Kościół nie jest tu kategoryczny: bezkrwawe środki są „bardziej odpowiednie”; władza „powinna”, ale nie musi. I pozostawia pole do dowolnej interpretacji (np. co oznacza „wystarczająca obrona”, czy zachowanie bezpieczeństwa”?).

Sekretarz redakcji OKO.press. Socjolożka i antropolożka po ISNS UW, tworzyła i koordynowała projekty społeczne w organizacjach pozarządowych (m.in. Humanity in Action Polska), prowadziła warsztaty dla młodzieży i edukatorów/ek (m.in. PAH, CEO, Amnesty International), publikowała w „Res Publice Nowej”. W OKO.press pisze o prawach kobiet i Kościele katolickim.


Powiązane:

Lubisz nas?

Powiedz o tym innym