Polska skondensowana, nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać. Z satrapą w tle, który w przypływie szczerości zawierza narodowi tajemnicę – lubi nocą oglądać w telewizji rodeo. Czyli godzinny dokument „Rodeo”, zapis kamerą OKO.press protestów 2016 roku. Prezent dla Czytelników i Czytelniczek OKO.press

Od gwałtownego Czarnego Protestu kobiet, przez rozpacz likwidowanych gimnazjów, sceny myśliwskie (polujący ksiądz, proputinowskie Stowarzyszenia Santa, czyli polityczne zaplecze min. Szyszki i akcja „grzybiarek” blokujących w śniegu polowanie), dalej marsze ONR i Niepodległości, pierwsze kontrmiesięcznice Obywateli RP, miniwykład globalnego homofoba dr Paula Cameron w kontraście z cudem polskiej tolerancji, czyli Robertem Biedroniem, jako prezydent Słupska udzielajacym ślubów, potem opluwanie starych bohaterów (Wałęsy, Piniora), na koniec Noc Grudniowa, czyli wydarzenia pod Sejmem z 16-17 grudnia w kontraście z religijno-makabrycznymi oficjalnymi obchodami 13 grudnia.

Mówi Robert Kowalski: „Rodeo” to po prostu kronika filmowa 2016 roku, jego drugiej połowy. Starałem się być z kamerą w ciekawych miejscach i na tyle blisko, żeby dobrze widzieć i słyszeć. To rodzaj zwykłej opowieści, przekazywanej na gorąco, tak, jak ktoś po powrocie z demonstracji do domu opowiada, co tam zobaczył, kogo spotkał. Opowiada i jeszcze to przeżywa. Przywołuje mikroscenki i zupełne drobiazgi, bo rzuciły na niego swój czar. Absurd, humor, czasami groza lub coś żenującego.

Nie bawiłem się w szczegółowy montaż, bo chciałem, by relacja była jak najbliższa rzeczywistości. Przestrzegałem tylko jednej zasady: unikać świrów, którzy zawsze pakują się przed kamerę. Wiem, że w to trudno będzie uwierzyć, tym którzy „Rodeo” obejrzą, ale to prawda, w filmie mówią ludzie normalni, w pewnym sensie normalni. Gdybym dał wersję ze świrami, chcielibyście już tylko jednego – natychmiast stąd prysnąć, choćby na Czukotkę.


Robert Kowalski (1964) – reporter, dziennikarz radiowy i telewizyjny. Pracował w m.in Polskim Radiu 1 („Sygnały Dnia”, „Sterniczki”), „Panoramie” TVP 2. Był szefem Redakcji Publicystyki Kulturalnej TVP 1, redaktorem naczelnym magazynu „Pegaz” i „Dobre Książki”, redaktorem w TVP Kultura. Laureat konkursu Mini Input 2007 – światowego przeglądu programów telewizji publicznych. Współpracuje z Krytyką Polityczną, gdzie przeniósł zdjęty przez „dobrą zmianę” program „Sterniczki” z Radiowej Jedynki.

Autor filmu dokumentalnego „Białe miasteczko” o strajku pielęgniarek w 2007 roku. Laureat Okularów Równości 2016. Od połowy 2016 tworzy cykl „Kamera OKO.press”.


Jesteśmy obywatelskim narzędziem kontroli władzy. Obecnej i każdej następnej. Sięgamy do korzeni dziennikarstwa – do prawdy. Podajemy tylko sprawdzone, wiarygodne informacje. Piszemy rzeczowo, odwołując się do danych liczbowych i opinii ekspertów. Tworzymy miejsce godne zaufania – Redakcja OKO.press


Masz cynk?