Kora Jackowska


Kora nie żyje. „Czekam na wiatr, co rozgoni ciemne skłębione zasłony”

Nazywała nasze zmęczenie, rozczarowanie: "Jestem taka, jestem taka zmęczona/Bolą mnie ręce, boli mnie cała głowa/Tyle dzisiaj, tyle się dzisiaj stało/Boli mnie serce, boli mnie całe ciało". Była, jest głosem prawdy i miłości: "Kocham cię, a kochanie moje to rozstania i powroty". I głosem naszego buntu i nadziei na "wiatr, co rozgoni ciemne skłębione zasłony"