Nie jest łatwo przytaczać wypowiedzi Kai Godek, autorki bezdusznego projektu ustawy Zatrzymaj aborcję, o "zboczonym" homoseksualizmie. To nie tylko przykład dyskryminacji ze względu na orientację psychoseksualną, ale i ignorancji. Takie poglądy wyklucza nauka Kościoła katolickiego i papieża Franciszka

Kaja Godek w programie „Tak czy Nie” w Polsat News mówiła w środę 30 maja: „Irlandia nie może być określana jako kraj katolicki. Tam premierem jest zadeklarowany gej, który obnosi się ze swoją dziwną orientacją. Swoje zboczenie publicznie ludziom…”.

Prowadząca program Agnieszka Gozdyra zaskoczona dopytywała: „Czyli mówi pani, że jeżeli ktoś jest homoseksualny, to jest zboczeńcem?”.

Godek potwierdziła: „To jest zboczony, tak, tak. Jeżeli premier Irlandii deklaruje w mediach, że ma partnera seksualnego i to jest przyjmowane jako normalne. Dla mnie to jest straszne, że taki kraj określa się jako katolicki”.

Słowa Godek oburzyły obecną w studiu Katarzynę Piekarską, polityczkę Zjednoczonej Lewicy. „To wstyd. Pani powinna się wstydzić”. Zaprotestowała prowadząca: „To jest przeciw prawom człowieka”.

OKO.press też protestuje. Tego typu wypowiedzi są nie tylko obraźliwe, dyskryminujące i obniżają poziom debaty, ale także nie mają nic wspólnego z rzeczywistością.

Homoseksualizm nie jest chorobą

Został wykreślony z listy chorób psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w 1973 roku, a w 1990 Światowa Organizacja Zdrowia usunęła homoseksualizm z Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10.

Homoseksualizm jest klasyfikowany jako jedna z orientacji seksualnych i wymieniany obok heteroseksualizmu i biseksualizmu (czasami także obok aseksualizmu).

W 2006 r oku Polskie Towarzystwo Seksuologiczne wydało oświadczenie: „Polskie Towarzystwo Seksuologiczne jest zaniepokojone krzywdzącym wpływem społecznych uprzedzeń na funkcjonowanie psychiczne i społeczne osób homoseksualnych i biseksualnych oraz jest świadome niechlubnej roli, jaką w podtrzymywaniu tych uprzedzeń odegrała niegdyś nauka, która przez ponad sto lat (do 1973 w USA i do 1991 w Europie) uznawała homoseksualność za zaburzenie psychiczne.

Ówczesne mniemanie o patologicznym charakterze homoseksualności okazało się niepoparte faktami naukowymi, lecz oparte na społecznych uprzedzeniach od wieków zakorzenionych w kulturze zachodniej. Dlatego też homoseksualność została wykreślona z obu najważniejszych klasyfikacji zaburzeń psychicznych – DSM i ICD.

Jednocześnie na Polskim Towarzystwie Seksuologicznym, jako na organizacji naukowej, spoczywa odpowiedzialność za rozpowszechnianie w społeczeństwie aktualnego stanu wiedzy seksuologicznej, szczególnie jeśli społeczna dezinformacja w zakresie seksuologii podtrzymuje niesłuszną dyskryminację jakiejkolwiek grupy społecznej”.

Homoseksualizm nie jest także „zboczeniem”

Zboczenia, czyli bardziej naukowo zaburzenia lub parafilie, to sytuacja, w której „podniecenie seksualne lub satysfakcja seksualna pojawia się w odniesieniu do jakiegoś niezwykłego bodźca lub zachowania, różniącego się od tych, które są powszechnie uznawane za seksualnie pobudzające i satysfakcjonujące”.

Tym niezwykłym bodźcem nie jest jednak, zgodnie z naukowymi definicjami, partner/ka tej samej płci, ale sytuacje, przedmioty lub partner/ka małoletni/a. Wśród zaburzeń i patologii wymienia się: ekshibicjonizm, pedofilię, nekrofilię, fetyszyzm, sadyzm i masochizm.

Kościół: traktować z szacunkiem

Nie będziemy przekonywać, że Kościół katolicki, którego zdanie ma dla Kai Godek zapewne większe znaczenie niż decyzje WHO, ma do homoseksualizmu stosunek przyjazny. Mimo to jednak nawet Katechizm Kościoła Katolickiego wyraża się o nim zupełnie inaczej niż autorka „Zatrzymaj aborcję”.

Twierdzi, że akty homoseksualne (a nie osoby homoseksualne) są sprzeczne z prawem naturalnym i „nie mogą zostać zaaprobowane”. Ale jednocześnie podkreśla: „Znaczna liczba mężczyzn i kobiet przejawia głęboko osadzone skłonności homoseksualne. Osoby takie nie wybierają swej kondycji homoseksualnej; dla większości z nich stanowi ona trudne doświadczenie.

Powinno się traktować je z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Powinno się unikać wobec nich jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji”.

Wypowiedzi niektórych księży i hierarchów bliższe są poglądom Kai Godek, niż wykładni Katechizmu KK. Zupełnie inna jest publiczna postawa papieża Franciszka. W maju 2018 Franciszek spotkał się z Juanem Carlosem Cruzem, gejem, ofiarą molestowania przez księży. Cruz opowiedział o swojej orientacji i usłyszał od papieża:

„To, że jesteś gejem, nie ma żadnego znaczenia. Bóg takim cię stworzył i takim cię kocha. Papież cię takim kocha. Musisz być szczęśliwy z tym, kim jesteś”.

W 2013 roku Franciszek powiedział: „Jeżeli ktoś jest gejem i szuka Boga, kim ja jestem, żeby go osądzać? Nie można dyskryminować ani osądzać tych ludzi”.

Polacy i Polki bardziej tolerancyjni

Kaję Godek odsyłamy także do sondaży poparcia dla związków partnerskich. W sondażu IPSOS dla OKO.press z czerwca 2017 roku 52 proc. Polaków i Polek uważa, że pary jednopłciowe powinny mieć możliwość zawarcia związku partnerskiego. 43 proc. było przeciw. Szczegółowe wyniki sondażu tutaj. W grupie 30- i 40- latków zgodę na związki partnerskie deklaruje ponad 60 proc.

Czy Irlandia jest ciągle katolicka?

Podczas programu Kaja Godek uznała, że Irlandia nie jest już krajem katolickim. Nie wiadomo, jaką definicją się posłużyła. Zazwyczaj decydują o tym deklaracje obywateli danego kraju. W 2016 roku 78 proc. Irlandczyków zadeklarowało, że są katolikami.

Ale Godek wie lepiej. Pyta retorycznie: „Powstaje pytanie, czy premier, którego przypadłość jest znana, akceptowana i nie budzi kontrowersji, rządzi krajem katolickim?”.

Na szczęście większość poglądów Kai Godek to coraz bardziej poglądy wciąż malejącej fundamentalistycznej mniejszości zarówno w społeczeństwie polskim jak i w Kościele katolickim.


Sekretarz redakcji OKO.press. Socjolożka i antropolożka po ISNS UW, tworzyła i koordynowała projekty społeczne w organizacjach pozarządowych (m.in. Humanity in Action Polska), prowadziła warsztaty dla młodzieży i edukatorów/ek (m.in. PAH, CEO, Amnesty International), publikowała w „Res Publice Nowej”.
W OKO.press pisze o prawach kobiet i Kościele katolickim.


Powiązane:

Lubisz nas?

Powiedz o tym innym