Czy więcej broni w rękach prywatnych oznacza, że jesteśmy bardziej bezpieczni? A może mniej?
Pod koniec września 2026 roku prezydent Nawrocki w wystąpieniu podczas otwarcia strzelnicy w miejscowości Boguty-Pianki wezwał do dyskusji o dostępie do broni. W cieniu tragedii w Krakowie warto się zastanowić, jakie byłyby konsekwencje „karabinu w każdym domu”.
Samo wystąpienie z września było bardzo ogólne. Prezydent stwierdził, że dyskusję należy podjąć, gdyż „zaledwie około 1 procent obywateli Rzeczypospolitej Polskiej ma dostęp do broni i potrafi się nią posługiwać”. Dodał, że „w Czechach czy w Austrii ten odsetek jest większy, bo to około 3–5 procent, a w Finlandii czy w Szwajcarii to nawet 30 procent osób, które potrafią posługiwać się bronią”.
Wątek broni sprowadził się do utożsamienia z bezpieczeństwem jej posiadania i umiejętności strzelania. I to wszystko. Nie pojawił się bowiem żaden prezydencki projekt ustawy zmieniającej zasady dostępu do broni palnej ani nawet zarys takiej inicjatywy. Pojawiły się jedynie wpisy osób z Kancelarii Prezydenta, na przykład ministra Przydacza sugerującego, że więcej broni w rękach obywateli oznacza skuteczniejsze odstraszanie agresora. Minister zilustrował tezę mapką, według której w Polsce na stu mieszkańców przypada 1,3 egzemplarza broni, a w Finlandii – 45,3.
Wspólną cechą tych przekazów był też luz metodologiczny i pojęciowy. Prezydent mówił najpierw o osobach mających dostęp do broni w Polsce, następnie w Czechach i Austrii, by przejść do odsetka osób umiejących posługiwać się bronią w Finlandii i Szwajcarii.

Komentarze