Moda na autyzm? Strasznie krzywdzący zarzut – pisze pedagożka szkolna
Podobno kiedyś „tego” nie było. Kiedyś uczeń był po prostu „niegrzeczny” czy „niezdolny”. Edukacja włączająca ma zająć miejsce stereotypów i pomóc dziecku i jego rodzinie. Co nie znaczy, że troska o dziecko z orzeczeniem może naruszać potrzeby innych dzieci
Edukacja włączająca, jedno z największych dziś wyzwań, nie ma dobrej prasy. Zwala się na nią winę za obniżanie poziomu nauczania, przepełnienie klas, przeciążenie nauczycieli, brak porządku na lekcjach, agresywne zachowania uczniów i uczennic, zwracanie zbyt małej uwagi na dzieci zdolne lub te bez orzeczeń i Bóg jeden wie, co jeszcze.
Z drugiej strony: brakuje specjalistów edukacji włączającej w przedszkolach i szkołach, za mało jest psychologów, a infrastruktura szkolna nie uwzględnia uczniów i uczennic o indywidualnych potrzebach.
Nawet gdyby uznać część krytyki, to gdzieś w tym wszystkim gubimy to, co najważniejsze – dziecko, które potrzebuje wsparcia w nauce, rozwijaniu umiejętności społecznych i radzeniu sobie z trudnościami.

Komentarze