Kandydat/ka opozycji wygra z Dudą, gdy zmobilizuje cały potencjał anty-PiS i przyciągnie wyborców wiarą w lepszą Polskę, a także... czymś zaskoczy Dudę. Na przeszkodzie może stanąć siła odpychania, czyli elektorat negatywny. W sondażu OKO.press aż 44 proc. nie widzi możliwości głosowania na Tuska, a 43 proc. na Biedronia. Kidawa i Kosiniak odpychają mniej

Kto może stawić czoła Andrzejowi Dudzie w wyborach na prezydenta w maju 2020? Kluczowa jest tu nie tylko siła przyciągania wyborców, jaką dysponują opozycyjni kandydaci, ale także siła odpychania, czyli tzw. elektorat negatywny, jakim są obciążeni. To pierwsze zdecyduje o wyniku w I turze wyborów, to drugie będzie miało zasadnicze znaczenie w II turze, kiedy trzeba  sięgnąć po „nie swoich” wyborców.

Zapewne to właśnie miał na myśli Donald Tusk, gdy 16 października 2019 mówił TVN24:  „Najważniejszą rzeczą jest wybranie kandydata, który będzie umiał przekonać Polaków, którzy z jakichś powodów głosują na PiS albo wahają się pomiędzy jedną a drugą opcją. Czy ja jestem człowiekiem, który może przekonać wątpiących? Nie wiem.

Wcale nie byłbym o tym tak przekonany i przyjąłbym bez żadnego żalu inną interpretację, że są kandydaci, którzy może budzą mniej entuzjazmu, ale na końcu wezmą więcej po tej stronie, która rozstrzygnie, kto wygra te wybory”.

  • Zobacz całą wypowiedź Tuska

    Pojawiły się już spekulacje, kto kiedy będzie kandydował w wyborach prezydenckich. To jest absolutnie strategiczna sprawa. To jest zasadnicze, strategiczne pytanie. Przed nami cztery lata, w których prawdopodobnie będzie rządzić rząd PiS. Żeby zatrzymać rząd PiS w robieniu szkód, trzeba mieć siłę prezydenckiego weta. To jest zasadnicze, strategiczne pytanie – czy Polska cztery lata zmarnuje, (…) czy też przez mądry wybór kandydata na prezydenta uda się Polakom i politycznym elitom zmusić rządzących, aby chociaż unikali błędów w wymiarze międzynarodowym, jak i przede wszystkim krajowym . Dla mnie najważniejszą rzeczą jest wybranie kandydata, który będzie miał szansę wygrać w wyborach prezydenckich, (…) takiego, który będzie umiał przekonać tych, którzy dzisiaj głosują na naszych oponentów, który będzie umiał przekonać Polaków, którzy z jakichś powodów głosują na PiS albo wahają się pomiędzy jedną a drugą opcją. To powinien być bez wątpienia wspólny wysiłek tych wszystkich, którzy w tych ostatnich wyborach głosowali, między innymi w Senacie, na dzisiejszą senacką większość. Tu nie chodzi o to, żeby wybrać takiego kandydata szybko, tylko mądrze. To można przekonsultować. Rozmawiając z ludźmi, ekspertami, pomiędzy partiami politycznymi, robiąc badania. Są dziesiątki metod, aby zoptymalizować wybór. Procedura wyboru kandydata powinna dokładnie na tym polegać, (…) aby zmaksymalizować szansę zwycięstwa. Czy ja jestem człowiekiem, który może przekonać wątpiących – nie wiem. Wcale nie byłbym o tym tak bardzo przekonany i przyjąłbym absolutnie bez żadnego żalu inną interpretację, że są kandydaci, którzy może budzą mniej entuzjazmu, ale na końcu wezmą więcej po tej stronie, która rozstrzygnie de facto o tym, kto wygra te wybory”

Postanowiliśmy w sondażu OKO.press sprawdzić kandydatów opozycji z punktu widzenia nie tyle „entuzjazmu”, jaki budzą, ale właśnie „siły odpychania”. Ankieterzy IPSOS pytali: „Nie wiadomo kto wystartuje w wyborach prezydenckich w 2020 roku. Ale czy nawet nie wiedząc, z kim walczyłby w drugiej turze, dopuszcza Pan/Pani możliwość głosowania na….”

I tu podawaliśmy sześć nazwisk wybranych z „prezydenckiej giełdy”. Poza Andrzejem Dudą – Donalda Tuska, Małgorzatę Kidawę-Błońską i Aleksandrę Dulkiewicz (jako troje potencjalnych kandydatów KO; nazwisko Rafała Trzaskowskiego pojawiło się już po sondażu) oraz Władysława Kosiniaka-Kamysza (PSL) i Roberta Biedronia (Lewica).

Wciąż wina Tuska?

Poniżej ranking sześciorga kandydatów i kandydatek ułożony wg kategorycznej deklaracji badanych, że „zdecydowanie nie dopuszczają możliwości głosowania” (słupek czarny). Kolor szary to łagodniejsza wersja „raczej nie dopuszczam”.

Nawet nie widząc, z kim walczył/a/by w II turze wyborów prezydenckich 2020 roku, czy dopuszczasz możliwość głosowania na:

Donalda Tuska
 
Roberta BIedronia
 
Andrzeja Dudę
 
Aleksandrę Dulkiewicz
 
Małgorzatę Kidawę-Błońską
 
Władysława Kosiniak-Kamysza

Zaskoczenie, bo pierwszy na liście jest Donald Tusk, polityk piastujący od pięciu lat (do listopada 2019) najwyższy międzynarodowy urząd, jaki kiedykolwiek przypadł Polakowi – przewodniczącego Rady Europejskiej UE. Premierem Polski był przez rekordowe prawie 7 lat (2007-2014). Człowiek o błyskotliwej inteligencji i medialnym wdzięku.

A jednak 44 proc. Polek i Polaków nie dopuszcza myśli o głosowaniu na niego.

Odrzucenie Tuska jest najsilniejsze wśród ludzi w wieku 60 plus (53 proc.) a zwłaszcza najstarszych mężczyzn (59 proc.), najsłabsze wśród czterdziestolatków (36 proc.). Szokująco duże wśród osób z wykształceniem zawodowym (60 proc.), mieszkańców wsi (49 proc.) i najmniejszych miast (56 proc.). Małe w największych miastach (25 proc.) i wśród ludzi po studiach (30 proc.), ale w obu tych kategoriach Kosiniak-Kamysz i Kidawa-Błońska odpychają mniej wyborców.

Głosowanie na Tuska wyklucza też 56 proc. osób z dochodem netto miesięcznie do 1500 zł, ta niechęć spada wraz z dochodami aż do 32 proc. w grupie 7 tys. plus.

Tak jakby gorsza sytuacja materialna wyborcy była – po czterech latach rządów PiS – wciąż „winą Tuska”.

Tyle samo zdecydowanych odrzuceń zbiera Robert Biedroń, obecnie europoseł, który nie potrafił wykorzystać potencjału świetnego startu Wiosny. Ma on w dodatku dużo odpowiedzi „raczej”, co daje razem 70 proc. elektoratu negatywnego (Tusk – 59 proc.). Niechęć do Biedronia rośnie wraz z wiekiem: od 30 proc. u 20-latków do 54 proc. w wieku 60 plus.

Kosiniak czy Kidawa?

Znacznie mniej „odpychający” są Kosiniak-Kamysz i Kidawa-Błońska. Głosowania na Kosiniaka nie wyobraża sobie „zdecydowanie” tylko 30 proc. Polek i Polaków, najmniej w stawce, Kidawa jest o 3 pkt gorsza.

Więcej niż 40 proc. odrzuceń Kidawa-Błońska ma tylko w grupie 60 plus (41 proc.), ludzi z wykształceniem zawodowym (43 proc.) i dochodem do 1500 zł (44 proc.), ale wśród osób z dochodami 1500-2500 jej siła odpychania spada do 35 proc., a od 2500 zł – już do 31 proc.

Kidawa jest królową największych miast, gdzie głosowanie na nią wyklucza jedynie 18 proc. mieszkańców.

Kosiniak-Kamysz zaskakuje słabym odpychaniem we wszystkich niemal grupach socjoekonomicznych, jest liderem nawet w grupie ludzi po studiach (18 proc., w porównaniu z 24 proc. Kidawy).

Na wsi, którą PiS odebrał PSL, wyklucza Kosiniaka jedynie 33 proc., statystycznie zrównuje się tu z Dudą (30 proc.). Jest mniej odrzucany niż Duda w miastach od 20 tys. do 100 tys. oraz od 100 do 500 tys.

Aleksandra Dulkiewicz ma podobny profil do Kidawy-Błońskiej, ale większe „odpychanie” zwłaszcza wśród starszych osób i mieszkańców mniejszych miejscowości. Może dlatego, że jest gorzej rozpoznawana.

Jak wynika z październikowego sondażu zaufania CBOS, rozpoznawalność pozostałych osób jest wysoka: Dudy – 98 proc., Biedronia – 91 proc., Kosiniaka-Kamysza i Kidawy-Błońskiej – po 78 proc., Tuska z pewnością bliska 100 proc. Co ciekawe, Kosiniak i Kidawa mają w sondażu CBOS identyczny, wysoki poziom zaufania – po 34 proc.

Duda bardzo ludowy

Kandydat PiS ma również spory elektorat negatywny: aż 37 proc. „zdecydowanie” nie wyobraża sobie głosowania na niego.

Odrzucają Dudę ludzie w średnim wieku, w tym aż 50 proc. mężczyzn 40-59 letnich, a także 54 proc. osób po studiach i 57 proc. mieszkańców największych miast. Profil poparcia Dudy jest taki jak całego PiS i taki, jak kampania prezydenta, prowadzona często „na ludowo”, w małych ośrodkach, w klimacie festynów. Najmniej odpycha Duda osoby najstarsze (33 proc.), z wykształceniem podstawowym (27 proc.) i zawodowym (tylko 22 proc.), mieszkańców wsi (30 proc.) i miasteczek do 20 tys. (31 proc.).

Budzi też Duda najmniej niechęci (22 proc.) w grupie osób, które deklarują, że nie będą głosować. Ci, zapewne najmniej wyrobieni politycznie ludzie, trochę częściej odrzucają Kidawę (29 proc.) i Kosiniaka (31 proc.), ale Biedronia w 48 proc., a Tuska aż… w 60 proc.

Najpewniej jest to wpływ intensywnej propagandy uprawianej systematycznie przez obóz prawicy, co najmniej od wyborów 2005, gdy Jacek Kurski wymyślił „dziadka z Wehrmachtu”, a figura niemieckiego zdrajcy polskich interesów, a nawet folksdojcza wciąż wraca, zwłaszcza po kompromitującej klęsce rządu PiS podczas wyboru Tuska na przewodniczącego Rady Europejskiej w marcu 2017.

Po obu stronach muru

Profile polityczne odpychania kandydatów są wyjątkowo klarowne. Elektoraty wykluczają głosowanie na kandydatów z drugiej strony politycznego muru. Ale siła tego odrzucenia jest różna. I tak:

  • elektorat PiS odrzuca Tuska w 76 proc., Biedronia – 72 proc., Kidawę-Błońską  – 61 proc. i Dulkiewicz – 59 proc. W mniejszym stopniu Kosiniak-Kamysza – 49 proc. A głosowanie na Dudę? Wyklucza… 1 proc. wyborców Kaczyńskiego;
  • elektorat KO wyklucza głosowanie na Dudę – aż w 86 proc., na Biedronia – w 19 proc., na Dulkiewicz i Kosiniaka-Kamysza – po 12 proc. Głosowania na Kidawę-Błońską nie wyklucza nikt (0 proc.) a na Tuska praktycznie nikt – 2 proc.;
  • elektorat Lewicy (SLD, Razem i Wiosny) wyklucza Dudę w 77 proc., a resztę tylko trochę: na Dulkiewicz nie zagłosuje za nic – 17 proc., na Kosiniaka-Kamysza – 15 proc., na Tuska – 14 proc., na Kidawę-Błońską – 10 proc. Na Biedronia nie mogłoby zagłosować 6 proc.

W II turze Duda może liczyć na zdyscyplinowany elektorat PiS, a kandydat opozycji na niemal całość elektoratu KO i Lewicy. A także na wyborców PSL, ale – jeśli to nie będzie Kosiniak-Kamysz – to stopień lojalności będzie pewnie niższy.

Zwolennikom Konfederacji będzie w II turze bliżej do Dudy niż do opozycji, ale także tutaj jest margines niepewności. Zwłaszcza, że kandydat Konfederacji na prezydenta (którego nie uwzględniamy w sondażu) zaatakuje w kampanii przede wszystkim Dudę.

Dlatego warto przyjrzeć się dokładniej tym dwóm elektoratom.

Kogo wykluczają Konfederaci i ludowcy?

Jak widać, pole manewru opozycji nie jest duże. Kandydat/ka sił prodemokratycznych nie może liczyć na głosy Konfederatów, bo aż 50-60 proc. z nich sobie nie wyobraża sobie, że mogłoby oddać głos na – po kolei od bardziej do mniej odrzucanych – Tuska, Biedronia, Kidawę i Dulkiewicz.

Lepiej wypada Kosiniak-Kamysz. Odrzucany jest „zdecydowanie” przez 39 proc. zwolenników Konfederacji. To otwiera jakąś szansę pozyskania głosów w ewentualnej II turze.

Czy w II turze wyborów prezydenckich dopuszczasz możliwość głosowania na... Odsetek odpowiedzi "zdecydowanie nie" w elektoratach Konfederacji i PSL

Donalda Tuska
 
Roberta BIedronia
 
Andrzeja Dudę
 
Aleksandrę Dulkiewicz
 
Małgorzatę Kidawę-Błońską
 
Włodzimierza Kosiniaka-Kamysza

Nieco „swingujący” jest też elektorat PSL z resztkami Kukiz’15. Wyklucza Dudę tylko w połowie, Biedronia aż w 30 proc. (co może być śladem konserwatywnego rysu tej formacji), Tuska i Dulkiewicz – w jednej czwartej. Kidawa-Błońska jest dla ludzi PSL mniej kontrowersyjna, a Kosiniak-Kamysz oczywiście wcale.

Baza i nadbudowa. I tura dla Dudy, potem kto wie

Jak już pisaliśmy w „sondażowej I turze” 10 dni po wyborach, Andrzej Duda wygrywa z poparciem 44 proc. Troje kandydatów opozycji prodemokratycznej (Kidawa-Błońska, Kosiniak-Kamysz i Biedroń) uzbierało w sumie tyle samo – 44 proc. głosów.

Na kogo zagłosował/a/byś w pierwszej turze wyborów prezydenckich? Odp. w proc. wśród wszystkich deklarujących udział

Ipsos dla OKO.press, październik 2019, dane w proc.

Ale wśród wyborców, którzy „zdecydowanie” (bez „raczej”) deklarują udział w wyborach 2020, przewaga Dudy maleje, bo jego notowania spadają do 40 proc., a poparcie dla kandydatów opozycji rośnie i – w sumie – sięga 49 proc. Warto dodać, że w naszym sondażu osób „zdecydowanych” było aż 76 proc. czyli nawet więcej niż najbardziej optymistyczne szacunki frekwencji.

Na kogo zagłosował/a/byś w I turze wyborów prezydenckich? Odp. w proc. wyborców deklarujący "zdecydowanie" udział w głosowaniu

Ipsos dla OKO.press, październik 2019, dane w proc.

To pokazuje na układ sił. Widać, że partyjna baza kandydatów opozycji – jako sumy poparcia – jest o ładnych o parę punktów większa. Zresztą już w wyborach do Sejmu 13 października przewaga KO, Lewicy i PSL (w sumie) nad PiS wyniosła prawie 5 pkt proc.

Poparcie dla PiS i partii opozycji w wyborach do Sejmu i Senatu 2019 (w proc.)

Wybory do Sejmu
 
Wybory do Senatu

Dane PKW

Uwaga! Do wyniku PiS do Senatu (44,56 proc.) doliczamy poparcie niezależnej Lidii Staroń (0,58 proc.), a do wyniku opozycji (KO + PSL + SLD = 43,66 proc.) trzech niezależnych senatorów: Stanisława Gawłowskiego, Krzysztofa Kwiatkowskiego i Wadima Tyszkiewicza (razem 1,04 proc.) 

Poparcie opozycji było wyższe w wyborach do Sejmu (48,51 proc.) niż do Senatu (44,70 proc.), co oznacza, że opozycja płaci „ujemną premię” za zjednoczenie. Sytuacja startu osobno może odpowiadać I turze wyborów prezydenckich. W II turze może wystąpić „ujemna premia” w głosowaniu na kandydata opozycji, który będzie odpowiadał swemu elektoratowi, ale nie w pełni wyborcom innych partii opozycyjnych.

Wtedy Duda wygrałby także II turę. Ale nie musi.

Notowania mogą się zmienić. Już się zmieniają?

Rzecz w tym, że notowania z wyborów 13 października („sondażu” na próbie 18,5 mln) mogą się zmienić. W październikowym Ipsos dla OKO.press w 10 dni po wyborach już się zmieniły:

  • PiS (42 proc.) stracił – 1,6 punktu proc. i zszedł poniżej „granicy władzy”, którą OKO.press wyliczyło na 43 proc.
  • KO (24,3 proc.) straciło najwięcej – 3,09 pkt;
  • Lewica (15,1 proc.) zyskała  + 2,56 pkt;
  • PSL z Kukiz 15 (9,6 proc.) – poprawiły wynik o + 1,07 pkt, a
  • Konfederacja (7,7 proc.)+ 0,88 pkt proc.

Suma poparcia dla KO, Lewicy i PSL wyniosła 10 dni po wyborach 49,05 (w wyborach było 48,51 proc.), a dla PiS 42,02 proc. (było 43,59 proc.).

Także w sondażu Kantara (tzw. badaniu bezpośrednim w domu respondenta, co zwykle faworyzuje partię władzy) w październiku PiS (39 proc.) miał osiem punktów mniej niż opozycja prodemokratyczna w sumie:  KO (27 proc.), Lewica – 14 proc., PSL – 7 proc. We wrześniu strata PiS (40 proc.) do opozycji wynosiła tylko 1 pkt proc.

Jeżeli okaże się, że mamy do czynienia z trendem, to baza Dudy będzie się kurczyć i szanse opozycji w II turze wzrosną.

Duda silny, ale nie nokautuje

W analizie sondażu przyjęliśmy założenie, że siła odpychania, a zwłaszcza odsetek zdecydowanych, by w żadnym wariancie nie głosować na danego kandydata, odgrywa kluczową rolę w II turze wyborów. Czas na zasygnalizowanie także siły przyciągania w profilach sześciorga kandydatów i kandydatek.

Nawet nie widząc, z kim walczył/a/by w II turze wyborów prezydenckich 2020 roku, czy dopuszczasz możliwośc głosowania na:

Roberta BIedronia
 
Donalda Tuska
 
Andrzeja Dudę
 
Aleksandrę Dulkiewicz
 
Małgorzatę Kidawę-Błońską
 
Włodzimierza Kosiniaka-Kamysza

Z sondażu wynika, że Duda może liczyć (dzisiaj – patrz niżej) na pewne 35 proc. głosów i możliwe 18 proc. (razem aż 53 proc. potencjalnych wyborców). To stawia go w roli faworyta, ale nie przesądza o wyniku.

Kilkumiesięczna kampania może zasadniczo poprawić notowania kontr-kandydatów. Na razie druga jest Kidawa-Błońska, która przyciąga 41 proc., Tusk – 38 proc., Kosiniak jest trochę z tyłu (31 proc.), za nim Biedroń (26 proc.) i mniej znana Dulkiewicz (22 proc.).

Wnioski. Czy kandydat opozycji może wygrać?

Z pewnością Andrzej Duda będzie – wspierany przez całą partię – walczył do upadłego o reelekcję, już jest „w trasie/transie”. Jeśli PiS utrzymałby partyjną bazę na poziomie 43-44 proc., trudno będzie z nim wygrać. Ale to będzie dla Kaczyńskiego trudne, zwłaszcza, że porażka w wyborach do Senatu osłabiła wizerunek partii nie do pokonania (także na skutek nieudolnej akcji protestów wyborczych).

Wyborcy mogli też dostrzec aroganckie zamknięcie sprawy „dwóch wież”, a także nieprzyjęcie – wbrew solennym obietnicom – ustawy o majątku rodzin polityków. Jedno i drugie pokazuje, że władza – w osobie prezesa K. i premiera M. wraz z małżonką – jest ponad prawem. Także wyroki TSUE mogą zmusić PiS do ustępstw i zachwiać pozycją władzy, która się nie cofa. Dla populistów, którzy głoszą, że oni i tylko oni reprezentują interesy „suwerena” i zawsze mają rację, byłoby to zabójcze.

Kandydat opozycji, który będzie walczył w II turze może mieć zatem szanse, o ile:

  • nie będzie zbyt „odpychający” (obciążony negatywnym elektoratem);
  • wykorzysta cały elektorat trzech opozycyjnych sił (co wymaga odpowiedniej kampanii już przed I turą – duże wyzwanie dla polityków KO, Lewicy i PSL),
  • wywoła wysoki poziom mobilizacji wszystkich grup niechętnych PiS;
  • uzyska choćby minimalne poparcie wyborców Konfederacji;
  • będzie umiał mówić w języku wartości, a zwłaszcza odwoła się do poczucia godności wyborców;
  • pokaże silne pragnienie zwycięstwa;
  • w imię wyraźnie zarysowanej wizji Polski, która będzie czymś więcej niż restauracją III RP;
  • będzie miał jakiś dodatkowy atut, który da mu/jej – jak mówią ekonomiści – przewagę konkurencyjną nad Dudą (u Tuska – międzynarodowa pozycja, u Kidawy-Błońskiej – odwołanie się do elektoratu kobiecego, u Kosiniaka-Kamysza – fakt, że jest lekarzem i tradycja PSL);
  • będzie umiał pokazać dużą przewagę nad Dudą w debatach (o ile Duda, który nie jest przesadnie lotny, nie będzie ich unikał) i skutecznie podważy narracje o najlepszym prezydencie, które tworzy  propaganda PiS.

To wszystko wymaga wyboru odpowiedniego kandydata/kandydatki, być może spoza piątki w naszym sondażu i poprowadzenia intensywnej i konsekwentnej kampanii.

Uwaga! Część wniosków wykracza poza wskazania sondażu i jest nawiązaniem do analizy OKO.press z 20 października, w którym wskazaliśmy sześć przyczyn porażki demokratów w wyborach do Sejmu:

Sondaż IPSOS dla OKO.press 21-23 października  2019, metodą CATI (telefonicznie), na ogólnopolskiej reprezentatywnej próbie 1004 osoby

Kandydaci obiecują. OKO.press rozlicza.
Wesprzyj nas, byśmy mogli działać dalej.

Naczelny OKO.press. Redaktor podziemnego „Tygodnika Mazowsze” (1982–1989), przy Okrągłym Stole sekretarz Bronisława Geremka. Współzakładał „Wyborczą”, jej wicenaczelny (1995–2010). Współtworzył akcje: „Rodzić po ludzku”, „Szkoła z klasą”, „Polska biega”. Autor książek "Psychologiczna analiza rewolucji społecznej", "Zakazane miłości. Seksualność i inne tabu" (z Martą Konarzewską); "Pociąg osobowy".


Komentarze

  1. Adaś Miauczyński

    Tusk jest grillowany od prawie 5 lat, i praktycznie w polskiej polityce go nie ma. Robi trochę za czarnego luda bez możliwości realnej obrony. Kilka miesięcy kampanii, biorąc pod uwagę zupełnie nieporównywalny potencjał Tuska i Dudy to się zmieni. Łatwiej jest walić w kogoś kogo nie ma w krajowej polityce, niż w bardziej "realną" postać. Szczególnie, biorąc pod uwagę, że elektorat niechętny Tuskowi ma potrzebę silnego przywódcy, wodza narodu. Tusk ma potencjał na prawdziwego lidera, a Duda tę szansę zaprzepaścił. Nieprzypadkowo PIS nie atakuje MKB, bo chce, żeby miała dobre notowania i była kandydatką, a później ją zaatakuje i nie wiadomo jak ona sobie z tym poradzi. Tusk może tylko zyskać, już nie może stracić.

      • Andrzej Lisiak

        Jerzy Coorhagen – O widzę, że się pan znowu odezwał. I to patrzcie, patrzcie, nawet nie po polsku.
        A poczytał pan sobie na mojej stronie www ?
        Jeśli tak to co ??? W dalszym ciągu pan uważa za Einsteinem, że światło gwiazd się nie rozszerza ale zbiega ? I w przestrzeni kosmicznej nie rozprzestrzenia się po liniach prostych ale wężykiem ???
        Jeśli pan do tego doda, że gapiąc się na nocne niebo widzi pan gwiazdy – to doskonale wpisuje się pan w zgraję tych, którzy mojego wielkiego poprzednika Giordano Bruno zawlekli na stos.
        Bo ja jak on niczego nie wynajduję niczego nie buduję, a tylko uświadamiam ludziom, że ich ogląd kosmosu jest błędny.
        Jeśli zaś on na kulistość Ziemi miał tylko trzy dowody to ja na swoje twierdzenia daję ich z dziesięć.
        Kłaniam się i wypada mi się pożegnać bo chyba już nie mamy o czym dyskutować.

        • Jerzy Coorhagen

          Ciężar dowodowy spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym kto zaprzecza. To oznacza ta łacińska paremia która powinien znać każdy kto mieni się być naukowcem. Ale do rzeczy, to w co kto wierzy w nauce nie ma znaczenia bo opiera sie ona nie na wierze ale obserwacji i weryfikacji tych obserwacji. Astronomia i fizyka to nauki ścisłe i jeżeli stawiam hipotezę to do czasu jej weryfikacji jest ona jedynie hipotezą. Nie wystarczy stwierdzić że np. Księżyc jest z żółtego sera i zająć stanowisko że przecież moje twierdzenia są spójne i logiczne i każdy to widzi, nie muszę tego podpierać żadnymi dowodami wynikami badań. Jest tak bo ja tak mówię i koniec. Jak ktoś sie nie zgadza to osioł i pachołek mych wrogów. Tak to nie działa. Jednakowoż widzę że ktoś tu chce uchodzić za męczennika. Niestety muszę zmartwić jakkolwiek tezy naukowe Giordano Bruno były przedmiotem badanym w czasie procesu przed Świętym Oficjum czyli Inkwizycją to nie były powodem skazania i śmierci Bruno, nie były nawet powodem rozpoczęcia tego procesu. Bruno został spalony na stosie bo został uznany za heretyka w oparciu o głoszoną przez niego naukę o dogmatach Kościoła dot. Jezusa, Trójcy, Matki Boskiej, duszy moralności i krytykę samej organizacji kościelnej. On był do tego dominikaninem i dochodziło nieposłuszeństwo wobec władz zakonu i papieża. No tak, ale żeby to wiedzieć nie można sie ograniczać do anegdotycznej wiedzy którą się wyniosło kiedyś ze szkoły.

  2. Przemek Banach

    70% wyborców PSL dopuszcza możliwość na Biedronia czy aby na pewno. Obawiam się że nie pokonamy pisu jak będziemy wierzyć w tego typu sondaże. Wyborcy PSL jeśli kupią biedronia to z obrzydzeniem i jest to maks 30%. Albo opozycja da kandydata co szanuje kulturę i tradycję Chrześcijańską Polski albo przegra.

Twoje OKO

Specjalne teksty. Niepublikowane taśmy. Poufne wiadomości. Za darmo. Na zawsze.

Załóż konto. Otwórz OKO!