„Nasza rewolucja". Zmarnowany potencjał na love story
Gajka jest tą, która myśli za Jacka, organizuje mu papierosy, załatwia jego sprawy. On pokazany jest jako szalony edukator robotników, James Bond Solidarności, którego – gdy zostaje pozbawiony swojego robotniczego orszaku – Gaja doprowadza do pionu, podejmuje za niego decyzje i rządzi. Recenzja filmu
Czy jest na świecie człowiek, który nie chciałby przeczytać skierowanych do siebie takich słów: „Jesteś moją siłą, nadzieją, wszystkim“? Albo: „Zawsze kiedy jestem w teatrze albo w kinie, patrzę na wszystko pod kątem, czy Tobie by się podobało i czy warto na to iść wspólnie“. To fragmenty „Listów jak dotyk“, korespondencji Grażyny i Jacka Kuroniów. 11 listopada do kin wszedł film Piotra Domalewskiego „Nasza Rewolucja“, w którym Gajkę gra Magdalena Popławska, a Jacka Arkadiusz Jakubik. Zanim o filmie, krótko o historii.
Joseph Campbell pisał, że średniowieczni trubadurzy byli pierwszymi ludźmi na Zachodzie, którzy pojmowali miłość jako relację między dwiema osobami. Kuroniowie spełniają ten wzorzec: zakochują się w sobie na obozie harcerskim w Wolinie, gdy ona ma piętnaście lat, a on dwadzieścia jeden, a potem przez dwadzieścia siedem lat historia i władza próbują ich rozdzielić. Jacek spędza w więzieniach prawie dziewięć lat, więc ich miłość przybiera głównie postać listów.
Tęsknota jako porządek świata
W 1959 roku Gajka i Jacek biorą ślub, rok później rodzi się ich syn Maciek. Za „List otwarty do Partii“, napisany z Karolem Modzelewskim, Jacek dostaje w 1965 roku trzy lata więzienia. Gajka od początku stoi za nim murem: wysyła pieniądze i paczki, czyta jego teksty, sama wychowuje syna. Nigdy nie próbuje go zmieniać, choć Jacek pali jak smok i całe dnie spędza poza domem. Kuroń wspomina w „Autobiografii“, że więzienie to dla niego przede wszystkim tęsknota za nią, a ich związek opisuje tak: „Ja byłem jej szaleństwem, ona moim rozsądkiem; ja byłem jej analizą i syntezą, ona moim osądem moralnym“.
Komentarze