Smak oranżady Hellena, czyli za czym tak naprawdę tęsknią milenialsi

Właśnie wybiła godzina 15:00. Podwórko pustoszeje, ponieważ zaraz w RTL7 zaczyna się „Dragon Ball” lub „Czarodziejka z Księżyca”. Dzieci siedzą przed telewizorem, trzymając w ręku lody Bambino, inne podjadają chipsy. Ci, którzy mają szczęście, podłączają do telewizora kultową grę Pegasus.

Przez lata utarło się przekonanie, że nostalgia jest domeną osób starszych. Tymczasem szalone tempo zmian cywilizacyjnych, natłok bodźców oraz niepewność przyszłości sprawiają, że tęsknota za dzieciństwem pojawia się już u trzydziestolatków.

„Nostalgia” wywodzi się z dwóch rdzeni greckich – nostos oznaczającego „powrót do domu” oraz algia, czyli „tęsknota”. Svetlana Boym, teoretyczka kultury i pisarka, w swoim eseju Nostalgia jako źródło cierpień definiuje ją jako tęsknotę za czymś, co nigdy nie istniało – za domem, który nie powstał. Zdaniem badaczki nostalgia to poczucie straty i przemijania, ale także rodzaj bezpiecznej ucieczki w fantazję.