Polska PiS wymarzonym "kozłem ofiarnym" Putina. Obchody w Jerozolimie ważniejsze niż w Auschwitz

1. President of Albania H.E. Mr. Ilir Meta
2. President of Armenia H.E. Mr. Armen Sarkissian
3. Governor-General of Australia The Honourable David Hurley AC DSC (Retd)
4. Federal President of Austria H.E. Mr. Alexander Van der Bellen
5. Chairman of the House of Representatives of Belarus H.E. Mr. Vladimir Andreichenko
6. King of Belgium His Majesty King Phillipe
7. Chairman of Presidency of Bosnia and Herzegovina H.E. Mr. Željko Komšić
8. President of Bulgaria H.E. Mr. Rumen Radev
9. Governor-General of Canada the Right Honourable Ms. Julie Payette
10. President of Croatia H.E. Ms. Kolinda Grabar-Kitarović
11. President of Cyprus H.E. Mr. Nicos Anastasiades
12. Prime Minister of the Czech Republic H.E. Mr. Andrej Babiš
13. Prime Minister of Denmark H.E. Ms. Mette Frederiksen
14. President of European Council H.E. Mr. Charles Michel
15. President of the European Commission H.E. Ms. Ursula von der Leyen
16. President of the European Parliament H.E. Mr. David Sassoli
17. President of Finland H.E. Mr. Sauli Niinistö
18. President of France H.E. Mr. Emmanuel Macron
19. President of Georgia H.E. Ms. Salome Zourabichvili
20. President of Germany H.E. Mr. Frank-Walter Steinmeier
21. President of the Hellenic Republic H.E. Mr. Prokopios Pavlopoulos
22. Representative of the Holy See His Eminence Cardinal Kurt Koch
23. President of Hungary H.E. Mr. János Áder
24. President of Iceland H.E. Mr. Guðni Thorlacius Jóhannesson
25. President of Italy H.E. Mr. Sergio Mattarella
26. Speaker of the Saeima of Latvia H.E. Ms. Ināra Mūrniece
27. President of Lithuania H.E. Mr. Gitanas Nauseda
28. Grand Duke of Luxembourg HRH Henri
29. President of Moldova H.E. Mr. Igor Dodon
30. Minister of State of Monaco H.E. Mr. Serge Telle
31. President of Montenegro H.E. Mr. Milo Đjukanović
32. King of the Netherlands His Royal Majesty Willem-Alexander
33. President of North Macedonia H.E. Prof. Dr. Stevo Pendarovski
34. Crown Prince of Norway HRH Crown Prince Haakon
35. President of Portugal H.E. Prof. Marcelo Rebelo de Sousa
36. President of Romania H.E. Mr. Klaus Iohannis
37. President of the Russian Federation H.E. Mr. Vladimir Putin
38. President of Serbia H.E. Mr. Aleksandar Vučić
39. President of Slovakia H.E. Ms. Zuzana Čaputová
40. President of Slovenia H.E. Mr. Borut Pahor
41. King of Spain His Majesty King Felipe VI
42. Prime Minister of Sweden H.E. Mr. Stefan Löfven
43. President of Ukraine H.E. Mr. Volodymyr Zelenskyy
44. The Prince of Wales HRH Prince Charles, United Kingdom
45. Vice President of the United States of America H.E. Mr. Michael R. Pence*
46. Speaker of the House of Representatives of the United States of America Congresswoman Nancy Pelosi*

*do potwierdzenia.

Albania – Ambasador Shpresa Kureta Argentyna – Ambasador Ana Maria Ramirez Australia – Przewodniczący Senatu Scott Ryan Austria – Prezydent Alexander Van der Bellen Azerbejdżan – Przewodniczący Parlamentu Asadov Ogtay Belgia – Jego Królewska Mość Filip Król Belgów, Jej Królewska Mość Królowa Matylda, Premier Sophie Wilmès Białoruś – Zastępca Przewodniczącego Rady Republiki Zgromadzenia Narodowego Anatoli Isachanka Chorwacja – Premier Andrej Plenković Cypr – President of the House of Representatives Demetrios Syllouris Czechy – Premier Andrej Babiš Estonia – Minister ds. Populacji Riina Solman Dania – Minister Spraw Zagranicznych Jeppe Kofod Finlandia – Prezydent Sauli Niinistö Francja – Premier Édouard Philippe Grecja – Premier Kyriakos Mitsotakis Gruzja – Ambasador Ilia Darchiashvili Hiszpania – Jego Królewska Mość Filip VI król Hiszpanii, Jej Królewska Mość Królowa Letycja Irlandia – Wicepremier, Minister Spraw Zagranicznych i Handlu Simon Coveney Izrael – Prezydent Reuven Rivlin Kanada – Gubernator Generalna Julie Payette Kazachstan – Zastępca Ministra Spraw Zagranicznych Margulan Baimukhan Lichtenstein – Premier Adrian Hasler Litwa – Przewodniczący Sejmu Viktoras Pranckietis Luksemburg – Wielki Książę Henri, Premier Xavier Bettel Łotwa – Prezydent Egils Levits Malta – Prezydent George William Vella Mołdawia – Premier Ion Chicu Monako – Minister Spraw Zagranicznych Laurent Anselmi Niderlandy – Jego Wysokość Król Willem-Alexander, Jej Wysokość Królowa Máxima, Premier Mark Rutte Niemcy – Prezydent Frank-Walter Steinmeier Norwegia – Książę Koronny Haakon, Premier Erna Solberg Nowa Zelandia – Ambasador Mary Thurston Polska – Prezydent Andrzej Duda Portugalia – Minister Spraw Zagranicznych Augusto Santos Silva Rosja – Ambasador Siergiej Andriejew Rumunia – Premier Ludovic Orban Serbia – Premier Ana Brnabić Słowacja – Prezydent Zuzana Čaputová Słowenia – Prezydent Borut Pahor Stany Zjednoczone – Sekretarz Skarbu Steven T. Mnuchin Szwajcaria – Prezydent Simonetta Sommaruga Szwecja – następczyni tronu, Jej Królewska Wysokość księżniczka Wiktoria, Premier Stefan Löfven, Przewodniczący Parlamentu Andreas Norlén Turcja – Ambasador Tunç Üğdül Ukraina – Prezydent Wołodymyr Zełeński Watykan – specjalny przedstawiciel Stolicy Apostolskiej Kardynał Zenon Grocholewski Węgry – Premier Viktor Orbán Wielka Brytania – Jej Królewska Wysokość Księżna Kornwalii

ORAZ DELEGACJE ORGANIZACJI MIĘDZYNARODOWYCH

Rada Europejska – Przewodniczący Charles Michel; Rada Europy – Zastępca Sekretarza Generalnego Gabriella Battaini-Dragoni; Organizacja Narodów Zjednoczonych – Specjalny Doradca Sekretarza Generalnego ds. Zapobiegania Ludobójstwu Adama Dieng; UNESCO – Dyrektor Generalna Audrey Azoulay.

Oświadczenie Mateusza Morawieckiego, 29 grudnia 2019

XX wiek przyniósł światu niewyobrażalne cierpienie i śmierć setek milionów ludzi – zamordowanych w imię chorych, totalitarnych ideologii. Śmiertelne żniwo nazizmu, faszyzmu i komunizmu jest oczywistością dla ludzi naszego pokolenia. Oczywistością jest także to, kto za te zbrodnie odpowiada – i czyj sojusz rozpoczął II Wojnę Światową, najbardziej morderczy konflikt w dziejach ludzkości.

Niestety, im więcej czasu upływa od tych tragicznych wydarzeń, tym mniej wiedzą o nich nasze dzieci i wnuki. Dlatego tak ważne jest, byśmy nadal głośno mówili prawdę o II Wojnie Światowej, o jej sprawcach i ofiarach – i sprzeciwiali się wszelkim próbom zakłamywania historii.

Pamięć o tym złu jest szczególnie istotna dla Polski – pierwszej ofiary wojny. Nasz kraj najwcześniej doświadczył zbrojnej agresji hitlerowskich Niemiec i sowieckiej Rosji.

To właśnie Polska była pierwszym państwem, które walczyło w obronie wolnej Europy.

Opór wobec tych potęg zła nie stanowi jednak wyłącznie wspomnienia polskiego bohaterstwa – to coś znacznie ważniejszego. Ten opór to dziedzictwo całej wolnej i demokratycznej dziś Europy, która stanęła do walki przeciwko dwóm totalitaryzmom.

Dzisiaj, gdy niektórzy dla swoich politycznych celów chcą podeptać pamięć o tych wydarzeniach, Polska musi stanąć w obronie prawdy. Nie w imię swojego interesu, lecz w imię tego, czym jest Europa.

Podpisany 23 sierpnia 1939 roku Pakt Ribbentrop-Mołotow nie był „paktem o nieagresji”. Był sojuszem politycznym i wojskowym, dzielącym Europę na dwie strefy wpływów – na linii trzech polskich rzek: Narwi, Wisły i Sanu, przesuniętej miesiąc później na linię Bugu, w wyniku zawartego 28 września „Traktatu o granicach i przyjaźni między III Rzeszą a ZSRR”. Był prologiem do niewyobrażalnych zbrodni, jakie w ciągu następnych kilku lat miały zostać popełnione po obu stronach tej linii.

Sojusz Hitlera i Stalina został błyskawicznie wcielony w życie: 1 września 1939 roku hitlerowskie Niemcy uderzyły na Polskę z zachodu, południa i północy, a 17 września ZSRR zrobił to samo, atakując ze wschodu.

22 września w Brześciu nad Bugiem odbyła się wielka defilada – świętowanie wspólnego zwycięstwa hitlerowskich Niemiec i sowieckiej Rosji nad niepodległą Polską. Takich defilad nie urządzają strony paktów o nieagresji – robią to sojusznicy i przyjaciele.

Tak właśnie było z Hitlerem i Stalinem – długo byli nie tylko sojusznikami, ale wręcz przyjaciółmi. Ta przyjaźń kwitła do tego stopnia, że gdy grupa 150 niemieckich komunistów jeszcze przed wybuchem wojny uciekła z III Rzeszy do ZSRR, w listopadzie 1939 roku Stalin przekazał ich Hitlerowi niejako „w prezencie” – wydając ich na pewną śmierć.

ZSRR i III Rzesza przez cały czas ściśle ze sobą współpracowały. Na konferencji w Brześciu 27 listopada 1939 roku, przedstawiciele służb bezpieczeństwa obu państw omawiali metody i zasady współpracy przy zwalczaniu polskich organizacji niepodległościowych na okupowanych terenach. Następne konferencje pomiędzy funkcjonariuszami NKWD i SS na temat ich współpracy odbywały się m.in. w Zakopanem oraz w Krakowie (w marcu 1940). To nie były rozmowy o nieagresji – ale o likwidowaniu (czytaj: mordowaniu) ludzi, obywateli Rzeczpospolitej oraz o wspólnych, sojuszniczych działaniach w celu całkowitego zniszczenia Polski.

Bez współudziału Stalina w rozbiorze Polski i bez surowców naturalnych, które Stalin dostarczał Hitlerowi, niemiecka machina zbrodni nie opanowałaby Europy.

Ostatnie pociągi z dostawami jechały z ZSRR do Niemiec 21 czerwca 1941 roku – na dzień przed tym, gdy Niemcy hitlerowskie zaatakowały dotychczasowego sojusznika. Dzięki Stalinowi Hitler mógł bezkarnie podbijać kolejne kraje, zamykać Żydów z całego kontynentu w gettach i przygotowywać Holokaust – jedną z największych zbrodni w historii ludzkości.

Stalin prowadził zbrodnicze działania na wschodzie, podporządkowując sobie jeden kraj po drugim i rozwijając strukturę obozów, które Rosjanin Aleksander Sołżenicyn nazwał „Archipelagiem Gułag”. Obozów, w których miliony ludzi, przeciwników władzy komunistycznej wyniszczane były niewolniczą, morderczą katorgą.

Zbrodnie komunizmu zaczęły się jeszcze przed II wojną światową – od śmierci głodowej milionów Rosjan na początku lat dwudziestych, od Wielkiego Głodu, w wyniku którego śmierć poniosło wiele milionów mieszkańców Ukrainy i Kazachstanu, przez Wielką Czystkę, w ramach której zamordowano blisko 700 tysięcy przeciwników politycznych i zwykłych obywateli ZSRR, najczęściej Rosjan, także w tzw. „Operacji Polskiej” NKWD, w której rozstrzeliwano przede wszystkim obywateli ZSRR polskiego pochodzenia. Na śmierć przeznaczono dzieci, kobiety, mężczyzn. W samej tylko „Operacji Polskiej” według danych NKWD rozstrzelano ponad 111 tysięcy osób – zabitych z premedytacją przez sowieckich komunistów.

Bycie Polakiem w Związku Radzieckim w tym czasie oznaczało wyrok śmierci lub wieloletnie zesłanie.

Kontynuacją tej polityki były zbrodnie popełniane już po najeździe sowieckim na Polskę (17 września 1939) – jak wymordowanie ponad 22 tysięcy polskich oficerów i przedstawicieli elit m.in. w Katyniu, Charkowie, Twerze, Kijowie i Mińsku – a także w katowniach NKWD i łagrach w najdalszych zakątkach sowieckiego imperium.

Największymi ofiarami komunizmu byli obywatele Rosji. Historycy szacują, że w samym tylko Związku Sowieckim zamordowano 20 do 30 milionów ludzi. Śmierć i łagry czekały nawet na tych, których każde cywilizowane państwo otacza opieką – na powracających z wojny jeńców. ZSRR nie traktował ich jak bohaterów wojennych, ale jak zdrajców.

To była „wdzięczność” Rosji sowieckiej dla jeńców-żołnierzy Armii Czerwonej: śmierć, łagry, obozy koncentracyjne.

Za wszystkie te zbrodnie odpowiadają komunistyczni przywódcy, na czele z Józefem Stalinem. Podejmowane po 80 latach od wybuchu II Wojny Światowej próby rehabilitowania tej postaci dla politycznych celów dzisiejszego prezydenta Rosji muszą budzić zdecydowany sprzeciw każdego, kto ma choć podstawową wiedzę o historii XX wieku.

Prezydent Putin wielokrotnie kłamał na temat Polski. Zawsze robił to w pełni świadomie. Zwykle dzieje się to w sytuacji, gdy władza w Moskwie czuje międzynarodową presję związaną ze swoimi działaniami. I to presję nie na historycznej, a na jak najbardziej współczesnej scenie geopolitycznej. W ostatnich tygodniach Rosja poniosła kilka istotnych porażek: niepowodzeniem zakończyła się próba całkowitego podporządkowania sobie Białorusi, Unia Europejska po raz kolejny przedłużyła sankcje nałożone za bezprawną aneksję Krymu, a rozmowy w tzw. „formacie normandzkim” nie tylko nie przyniosły zniesienia tych sankcji, lecz w tym samym czasie doszło do kolejnych obostrzeń – tym razem amerykańskich – które znacznie utrudniają realizację projektu Nord Stream 2. Jednocześnie rosyjscy sportowcy zostali właśnie zawieszeni na cztery lata za stosowanie dopingu.

Słowa Prezydenta Putina traktuję jako próbę ukrycia tych problemów. Rosyjski przywódca doskonale zdaje sobie sprawę, że jego zarzuty nie mają nic wspólnego z rzeczywistością – i że w Polsce nie ma pomników Hitlera ani Stalina. Takie pomniki były na naszej ziemi wyłącznie wtedy, gdy stawiali je agresorzy i zbrodniarze – III Rzesza hitlerowska i Rosja sowiecka.

Naród rosyjski – największa ofiara Stalina, jednego z najokrutniejszych zbrodniarzy w historii świata – zasługuje na prawdę. Głęboko wierzę w to, że naród rosyjski jest narodem ludzi wolnych – i że odrzuca stalinizm, nawet gdy władza prezydenta Putina stara się go zrehabilitować.

Nie ma zgody na zamianę katów z ofiarami, sprawców okrutnych zbrodni z niewinną ludnością i napadniętymi państwami. W imię pamięci o ofiarach i w imię wspólnej przyszłości musimy dbać o prawdę.

As we mark seventy-five years since the end of the Holocaust, the most horrific tragedy in human history, a new wave of antisemitism unseen since World War II poses an existential threat to European Jewry. Today, antisemitic incidents have hit record highs in countries such as France, Germany, the United Kingdom and the Netherlands. Jewish citizens again do not feel safe on European streets, with 38 proc. considering emigrating because of antisemitism. Moreover, a third of Europeans knows only ‘a little’ or ‘nothing at all’ about the Holocaust. In these times of upheaval, commemorating the Holocaust and emphasising the urgency of joining forces against antisemitism and racism is of crucial importance. More than ever, the world cannot afford to forget where hatred and extremism can lead. More than ever, world leaders must renew their commitment to stand up against antisemitism and prejudice and to ensure that such tragedy never happens again.

Art. 55a.

1. Kto publicznie i wbrew faktom przypisuje Narodowi Polskiemu lub Państwu Polskiemu odpowiedzialność lub współodpowiedzialność za popełnione przez III Rzeszę Niemiecką zbrodnie nazistowskie określone w art. 6 Karty Międzynarodowego Trybunału Wojskowego załączonej do Porozumienia międzynarodowego w przedmiocie ścigania i karania głównych przestępców wojennych Osi Europejskiej, podpisanego w Londynie dnia 8 sierpnia 1945 r. (Dz. U. z 1947 r. poz. 367) lub za inne przestępstwa stanowiące zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie wojenne lub w inny sposób rażąco pomniejsza odpowiedzialność rzeczywistych sprawców tych zbrodni, podlega karze grzywny lub karze pozbawienia wolności do lat 3. Wyrok jest podawany do publicznej wiadomości.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega karze grzywny lub karze ograniczenia wolności.

3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego określonego w ust. 1 i 2, jeżeli dopuścił się tego czynu w ramach działalności artystycznej lub naukowej.

Art. 55b. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia czynu zabronionego niniejszą ustawę stosuje się do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia przestępstw, o których mowa w art. 55 i art. 55a

Stanowisko MSZ RP wobec fałszywych narracji historycznych prezentowanych przez Federację Rosyjską

Nawiązują one do propagandowego przekazu z czasów totalitaryzmu stalinowskiego, który potępił przecież już nawet sowiecki przywódca Nikita Chruszczow. Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP pragnie przypomnieć najważniejsze fakty dotyczące polskiej polityki zagranicznej w okresie przedwojennym oraz stosunków ze Związkiem Sowieckim, a także informacje dotyczące polskich ofiar sowieckiego aparatu represji w czasie II wojny światowej.

Rzeczpospolita Polska, która odzyskała swoją niepodległość w 1918 r., po 123 latach niewoli i eksploatacji przez państwa zaborcze: Austrię, Prusy i Rosję, konsekwentnie prowadziła politykę równowagi zarówno wobec Niemiec, jak Związku Sowieckiego.

Efektem tej polityki były podjęte przez stronę polską starania o podpisanie paktu o nieagresji ze Związkiem Sowieckim, które ostatecznie zostały sfinalizowane 25 lipca 1932 r. 5 maja 1934 r. traktat został przedłużony z inicjatywy sowieckiej o dziesięć lat. Tak samo Polska starała się o normalizację stosunków z Niemcami, czemu służyła podpisana w styczniu 1934 r. deklaracja o niestosowaniu przemocy.

Pomimo pokojowej polityki prowadzonej przez Polskę, Związek Sowiecki podejmował działania bezpośrednio zmierzające do wywołania wojny, dopuszczając się przy tym zbrodni na masową skalę. Na mocy rozkazu 00485 z sierpnia1937 r. wydanego przez Nikołaja Jeżowa, ówczesnego ludowego komisarza spraw wewnętrznych, zostało zamordowanych 111 tys. Polaków, obywateli ZSRS, a kilkadziesiąt tysięcy zostało deportowanych bądź aresztowanych (w ramach tzw. Operacji Polskiej NKWD).

Działania ZSRS odbywały się w porozumieniu z nazistowskimi Niemcami. Po wysuniętych wobec Polski pierwszych żądaniach niemieckich w styczniu 1939 r., 17 kwietnia sowiecki ambasador w Berlinie Aleksiej Mieriekałow przedstawił stronie niemieckiej ofertę współpracy politycznej. Znaczące, że 28 kwietnia Hitler wypowiedział układ o niestosowaniu przemocy z Polską.

Przypieczętowaniem tych kroków był układ Ribbentrop-Mołotow podpisany w Moskwie 23 sierpnia i załączony do niego tajny protokół, który podzielił Europę Wschodnią na niemiecką i sowiecką strefę wpływów, pogwałcając suwerenność Polski, Litwy, Łotwy, Estonii, Finlandii i Rumunii.

1 września 1939 r. Niemcy rozpoczęły okrutną agresję zbrojną przeciwko Polsce. 17 września, zgodnie z ustaleniami, układu Polskę zaatakowały wojska sowieckie, łamiąc tym samym postanowienia paktu o nieagresji. W tym czasie armia polska prowadziła walkę z wojskami niemieckimi, a rząd polski przebywał na terytorium Polski. Agresja Armii Czerwonej odbyła się z pogwałceniem prawa i zwyczajów międzynarodowych. 28 września 1939 r. Związek Sowiecki podpisał kolejny układ z III Rzeszą „O granicach i przyjaźni”, który sankcjonował podział terytorium Polski między dwóch najeźdźców.

Pod okupacją Związku Sowieckiego znalazło się 52 proc. terytorium Polski z 13 milionami ludności, poddanej następnie masowym represjom. W latach 1939-41 aresztowano co najmniej 107 tys. osób, deportowano w głąb ZSRS ponad 380 tys. obywateli RP.

Prawie wszyscy wzięci do niewoli oficerowie wojska polskiego oraz liczni przedstawiciele polskich elit na mocy decyzji najwyższych władz ZSRS zostali, w liczbie ponad 22 tys., rozstrzelani wiosną 1940 r. w Katyniu, Twerze, Charkowie i w innych miejscach kaźni.

W latach 1940-41 władze sowieckie przeprowadziły cztery wielkie operacje deportacyjne z ziem polskich w lutym, kwietniu i czerwcu 1940 r. oraz w maju-czerwcu 1941 r. Największe skupiska przesiedlonych w lutym 1940 r. znajdowały się w obwodzie archangielskim, w Kraju Krasnojarskim, w obwodzie swierdłowskim i irkuckim, w Komi oraz w obwodzie mołotowskim, a od kwietnia 1940 r. – w Kazachstanie.

Represje Związku Sowieckiego wobec Polaków były kontynuowane w kolejnych latach. W okresie od stycznia 1944 r. do końca lat czterdziestych na ziemiach należących do II Rzeczypospolitej represjonowanych bezpośrednio było co najmniej 85-100 tys. Polaków (nie licząc obywateli polskich innych narodowości).

Drastycznym przejawem działań sowieckiego aparatu represji wobec Polaków było podstępne uwięzienie przez sowieckie organy bezpieczeństwa wicepremiera RP oraz piętnastu innych przywódców Polskiego Państwa Podziemnego. Ich pokazowy proces odbył się w Moskwie w czerwcu 1945 r. Zostali skazani na kary więzienia, niektórzy z nich zostali najprawdopodobniej zamordowani w więzieniu.

Wedle historyków, za wiarygodne dane należy uznać wyliczenia, według których ogółem represje sowieckie dotknęły – w okresie od 1939 r. aż po okres po 1944 r. – 566 tys. Polaków (zarówno aresztowanych, deportowanych, jak i zabitych). Z tego przybliżona liczba represjonowanych możliwa do imiennego zweryfikowania w oparciu o obecnie dostępne źródła sięga 259 tys. polskich obywateli.

Strona polska stoi na stanowisku, że właściwą drogą polsko-rosyjskiego dialogu historycznego jest wznowienie prac Grupy ds. Trudnych, która ma swoje osiągnięcia, w tym ustalenia dotyczące roli Związku Sowieckiego w wybuchu II wojny światowej. Słowa prezydenta Federacji Rosyjskiej są zaprzepaszczeniem wspólnej pracy polskich i rosyjskich ekspertów, ale także dorobku jego poprzedników – Michaiła Gorbaczowa i Borysa Jelcyna, którzy mimo trudności starali się szukać drogi prawdy i pojednania w stosunkach polsko-rosyjskich. Rzetelne i krytyczne spojrzenie na historię, w miejsce propagandy, pozwoliłoby też oddać hołd milionom ofiar stalinowskich represji, także po stronie rosyjskiej.

Biuro Rzecznika Prasowego Ministerstwo Spraw Zagranicznych

Oświadczenie Ambasady Rosji, 30 grudnia 2019

Nic nie zostało powiedziane (...) o pojednawczej polityce prowadzonej przez mocarstwa zachodnie i Polskę wobec hitlerowskich Niemiec do 1939 r. Tymczasem Przedstawiciele Rosji twierdzą, że to przy "aktywnym udziale Polski" upadły międzynarodowe starania Związku Radzieckiego dotyczące "zbiorowego bezpieczeństwa w obliczu faszystowskiego zagrożenia". W komunikacie też mowa o "haniebnym spisku monachijskim, po którym Polska i Niemcy zajęły ziemie czechosłowackie", a także o nastrojach antysemickich wśród ówczesnych władz Polski.

Ambasada podkreśla, że zrównując nazizm i komunizm, Mateusz Morawiecki "zapomina, że (...) niemiecka maszyna wojskowa spotkała prawdziwy opór tylko ze strony Armii Czerwonej". "Za zmiażdżenie na froncie sowiecko-niemieckim trzech czwartych sił Hitlera kraje wolnej i demokratycznej Europy, w tym Polska, powinny być zobowiązane Związkowi Radzieckiemu".

"Pan premier ma absolutną rację, że 'naród rosyjski to naród ludzi wolnych'. Dlatego nigdy nie pogodzimy się ze zbezczeszczeniem pamięci naszych przodków, próbami wykreślenia ich czynów, narzucenia nam jednostronnej, błędnej i kłamliwej interpretacji historii naszego kraju" - kończy Ambasada Rosji (za PAP).